parkIk dwaalde van zaal naar zaal met meerdere foto-exposities. Kennelijk kwam ik vanaf de verkeerde kant binnen en miste de titel en toelichting van deze expo. Het waren foto’s van allerlei ruimtes. Parkeerplaats, parkeergarage, pleintje, plantsoen, doodlopende straat, park. De ruimtes zeiden mij eigenlijk niets. Ze waren ook niet op een bijzondere manier gefotografeerd.

Tot ik bij het begin kwam van de expo en op een bord las, dat op al deze plekken vrouwen waren verkracht. Nu liep ik nogmaals langs de foto’s, maar deze keer had mijn verveelde blik plaats gemaakt voor een dichte strot. De ene foto was nog beklemmender dan de andere. Ik voelde de dreiging van de ruimtes. Ik vulde angsten in, geweld, wanhoop. Ik gig fantaseren over de gebeurtenissen. Ik kreeg beeld van de hoofdpersonen in dit drama.  Elke ruimte een ander verhaal. Filmbeelden kwamen naar boven. Maar ook angsten voor die ruimtes.  Nooit meer een parkeergarage in, nam ik mij voor.

Dat had ik allemaal pas bedacht door dat ene zinnetje, wat duidelijk maakte waar het over ging. Beelden vertellen lang niet altijd wat je ziet of denkt te zien. Je moet vaak op een spoor gezet worden. Titel of subtitel is dus heel belangrijk. Die stuurt je meteen een bepaalde kant op. Had ik bij bovenstaande expositie gelezen, dat deze plekken op de renovatie stond, dan was het een heel andere belevenis geweest. Dan was ik waarschijnlijk gaan kijken wat eraan schortte. Ware het plekken geweest waar George Michael was geweest, dan had ik weer heel anders gekeken en totaal andere fantasieën gehad:-) Ik bedoel maar. Je kunt de interpretatie van de kijker sturen met titel of subtitel.

Weet jij nog een goed voorbeeld hoe kennis je beeldinterpretatie heeft bepaald?  Laat het weten in een  reactie en share dit blog met je netwerk.

Maureen Birney
regie, camera, editing

Advertenties